lunes, 5 de febrero de 2007

Negra Sombra

Cando penso que te fuches,
negra sombra que me asombras,
ó pé dos meus cabezales
tornas facéndome mofa.

Cando maxino que es ida,
no mesmo sol te me amostras,
i eres a estrela que brila,
i eres o vento que zoa.

Si cantan, es ti que cantas,
si choran, es ti que choras,
i es o marmurio do río
i es a noite i es a aurora.

En todo estás e ti es todo,
pra min i en mi mesma moras,
nin me abandonarás nunca,
negra sombra que me asombras.

(Rosalía de Castro, Follas Novas, 1880)

Cuando pienso que te fuiste,
negra sombra que me asombras,
a los pies de mis cabezales,
tornas haciéndome mofa.

Cuando imagino que te has ido,
en el mismo osl te me muestars,
y eres la estrella que brilla,
y eres el viento que zumba.

Si cantan, eres tú que cantas,
si lloran, eres tú que lloras,
y eres el murmullo del río
y eres la noche y eres la aurora.

En todo estás y tú eres todo,
para mí y en mí misma moras,
ni me abandonarás nunca,
sombra que siempre me asombras.

(Traducción al castellano Mónica B. Suárez Groba)

2 comentarios:

Inigo dijo...

Ey, es curioso pero ayer (o sea, 5 de febrero, fecha de publicación del post) entró un mendigo-poeta al vagon de metro donde yo iba y recitó ese mismo poema. Mmm... puede ser que haya encontrado sin saberlo el alma gemela de alguien? (por cierto, me siento con derecho de meter comentarios porque tb vivi un par de días en la calle zamorano)

Anónimo dijo...

Mmmmm, voy a tener que frecuentar más el metro?!!jajaja.
Y, bueno, sobre el otro comentario:oficialmente yo tampoco viví en c/zamorano,9.